ROZDZIAŁ TRZECI

W nocy śniły mi się koszmary.  Nie wiem , czy się budziłam , ale rano koło mojego łóżka leżał Ascanio. Obudziłam go przytulając się do jego nagiej piersi. Zerwał się, ale mnie nie odsunął. Przytulił się do niej, milczał.

-Ascanio? Co się stało?

-Rozstałaś się z nim…

-Skąd to wiesz?!

-Krzyczałaś w nocy jego imię, a kiedy się obudziłaś dałem ci leki i opowiedziałaś mi wszystko.

Teraz już wiem dlaczego nic nie pamiętam. Leki… zawsze mi pomagają, ale później nic nie pamiętam. Jeszcze chwilę przytulałam się do brata, a później poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Wchodząc naga do pokoju przystanęłam na chwilę przed lustrem. Na żebrach widniały jeszcze sine ślady od kopania, na wysokości mostka były ślady od drapania się, a moje ramiona po wczorajszym wyglądały okropnie. Założyłam czarne spodnium ze ściągaczami , a na ramiona zarzuciłam zielony zwiewny sweterek. Włosy zaplotłam w dwa francuskie warkocze i położyłam po obu stronach ramion, sięgały mi do bioder. Nigdy nie znałam się na modzie, ale jeśli chodzi o wnętrza to zawsze wiedziałam co i jak. Zeszłam na dół do kuchni na pierwsze śniadanie, rodziców nie było już w domu, a Ascanio robił sałatkę z kurczakiem, sałatą pekińską, kukurydzą i sosem. Położył przede mną plastikowe  pudełeczko z sałatką.

-Nie jestem głodna…- zaczęłam mówić, ale przerwał nam telefon.

JA: Słucham?- milczenie.- Halooo…???

            Cisza… głuchy telefon? Wzruszyłam ramionami i wypiłam łyk soku pomarańczowego. Rozmawiałam z bratem o wczorajszym dniu, zachwycał się Erickiem. Mówił, że dzisiaj pokarze mu kilka aparatów i kolekcję gitar ojca. W końcu zebraliśmy się do wyjścia, założyłam czarne baleriny i wzięłam dużą czarną torbę z brelokiem od Cadillaca Gideona. Pół godziny później byliśmy już pod szkołą. Ascanio nie chodził ze mną do szkoły, ale postanowił, że będzie mnie odprowadzał  pod drzwi szkoły. Mam bardzo przystojnego brata, dlatego nie dziwiłam się, że połowa dziewczyn przyglądała się nam.

-Nie zapominaj, możesz do mnie zadzwonić i po ciebie przyjadę, nie przejmuj się w szkole tym co mówią, i nie odtrącaj ludzi…

-Hej Rozalindo, cześć Ascanio.- Erick przerwał bratu w pół zdania.

-Hej Erick, widzimy się dzisiaj po szkole. Tak??- zapytał Ascanio. Ja tylko kiwnęłam do niego głową na powitanie i schowałam oczy pod okularami przeciwsłonecznymi.

-Oczywiście, tak sobie pomyślałem, że może… eee… Rozalinda pojechałaby ze mną. Szkoda kłopotu skoro i tak jadę do was.

-Wiesz nie wiem czy to dobry pomył…

-W porządku Ascanio, dam radę.- powiedziałam cicho. Oczy Ericka rozjaśniły się i natychmiast się uśmiechnął. Jeszcze kilka minut rozmawiał z bratem, a później rozstaliśmy się. Pierwsze zajęcia jakie miałam w tym dniu to muzyka. Chłopak zaprowadził mnie pod salę, jego ręka usilnie próbowała dotknąć mojej, ale ja przy najmniejszym cieple jego skóry oddalałam się jeszcze dalej, w końcu zrezygnował i powiedział, że zobaczy się ze mną na lunchu w stołówce.

Nauczycielka muzyki, panna Korinn, okazała się być całkiem spoko kobietą. Na początku lekcji zapowiedziała, że chce nas poznać po muzyce, więc każdy ma coś zagrać i zaśpiewać. W dziesięcioosobowej klasie praktycznie każdy miał inny gust, styl i wybierał inne instrumenty. Zgłosiłam się na końcu, a właściwie zostałam wyciągnięta z ławki pod groźbą jedynki i uwagi, oczywiście śmiała się z tego. Podeszłam do fortepianu i zagrałam kilka nut, grałam kilka razy po wyjeździe z Anglii, ale musiałam się rozkręcić. Zagrałam Taylor Swift - I Knew You Were Trouble, miałam nastrój na coś nowoczesnego. Kiedy skończyłam śpiewać, nastała cisza, a po chwili rozległy się głośne oklaski. Miła odmiana, wróciłam na miejsce i słuchałam na temat każdego ucznia co mówiła nauczycielka, kiedy zwróciła się od mnie powiedziała, że słyszy wiele cierpienia w moim głosie, ale i również miłość. Tak wiele dało się wyczytać z moich słów. *****

W stołówce szkolnej roiło się od ludzi. Wszyscy ocierali się o siebie. Starałam się nie wpadać na nikogo i na razie mi wychodziło. Zajęłam pusty stół, gdzieś daleko w kącie Sali. Wyjęłam swoje śniadanie i zaczęłam jeść. Po chwili dosiadł się do mnie Erick ze swoimi przyjaciółmi. Usiadł naprzeciwko mnie, a jego przyjaciel po mojej lewej stronie.

-Cześć mała. – odezwał się do mnie.

-Hej…- odpowiedziałam niepewnie i odsunęłam się od niego.

-Miles przestań!- skarciła go niebiesko oka dziewczyna.- Nazywam się Bianca, ten frajer koło ciebie to Miles, po mojej prawej Erick, a po prawej Mike.

-Rozalinda. Miło mi.

-Jesteś córką dyrektora? Tak!- kiwnęłam głową do Mike.

-Ale czad, jak to jest jak tatusiek może załatwić wszystko?- spytał Miles i cały czas przybliżając się do mnie. Deae, nie zniosę tego dłużej.

-No wiesz… raczej normalnie. Nigdy nic nie osiągnęłam dzięki ojcu. – powiedziałam i dalej się odsuwałam. Erick przyglądał mi się badawczo.

-Coś się stało ?- spytał.

-Nie…- przełknęłam ślinę i poczułam pieczenie w gardle. –Ale potrzebuję nieco przestrzeni… - oddychałam szybko i starałam się nie zapominać, jak się to robi. Zamknęłam oczy i zaczęłam nucić LONG FACE. Nagle poczułam na swoich ramionach czyjeś ramię. Zerwałam się na równe nogi przy okazji rozlewając sok Bianc’i na stół. Chwyciłam się za ramię i ścisnęłam je z całej siły wbijając w nie paznokcie, wybiegłam ze stołówki, która nagle ucichła i zwróciła się w naszą stronę. Wybiegłam przed szkołę i dopiero wtedy zorientowałam się, że sweter zabrudzony jest krwią. W panice szukałam telefonu, ale moje ręce tak się trzęsły, że nie mogłam nawet wybrać numeru. Po chwili usłyszałam za sobą głos Ericka.

-Rozalinda!!!- krzyknął.-Poczekaj proszę. Przepraszam cię za Milesa. Ogólnie cię przepraszam, nie powinienem ich ciągnąć do twojego stolika.-tłumaczył się.

-Erick nic nie szkodzi, troszkę za bardzo… impulsywnie zareagowałam, ale… - przerwałam. Nie! Nie chcę mu o niczym teraz mówić. Teraz?! W ogóle! – Wybacz ale muszę odreagować.

Odwróciłam się od niego i poszłam w stronę centrum Nowego  Orleanu.

*****

Kamienice wyglądały iście jak z bajki, na parterze były sklepy, a na piętrach balkony z drewnianymi drzwiami. Z barierek wydobywały się ciepłe czerwone kwiatuszki z bluszczem. Kilka metrów dalej był kościół, weszłam do środka. Barokowe ołtarze z małymi aniołkami rozchodziły się po obu stronach kaplicy, centrum stanowił ołtarz główny, ogromne złote drzewo, a na nim przybity krzyż z Panem Jezusem, u jego stóp stała Maryja Panna i św. Jan. Królowa aniołów mała bardzo smutną twarz, z jej błyszczących oczu wydawały się płynąć łzy, a głowa Pana opadała na prawe ramię i otwierał usta tak jakby chciał jej coś powiedzieć, w tej chwili, nie później, tylko teraz. W kaplicy było kilka osób, nie chciałam przeszkadzać więc uklękłam, przeżegnałam się i wyszłam ze świątyni. Kilkanaście metrów dalej był pchli targ. Krzątałam się miedzy stoiskami, póki nie zaczęły mnie boleć nogi. Przysiadłam na jakieś sofie. O Deae, jaka ona wygodna.

-30€.- zerwałam się z sofy.

-Ja przepraszam… chciałam tylko… eee... hmm… - jąkałam się.

-Odpocząć . – dokończył nieznajomy.

-Tak dokładnie, przepraszam bardzo i dziękuję za podanie ceny, ale niestety to cudo nie będzie pasowało do mojego pokoju, ani żadnego innego pomieszczenia.- wzruszyłam ramionami. Chłopak uśmiechnął się do mnie. Wysoki brunet z piwnymi oczami, przyglądał mi się uważnie. Miał na sobie czarne bojówki, czarne buty wojskowe i czarną koszulkę z nadrukiem SEMPER FIDELIS.

-Czy wszystko w porządku?- zapytał w końcu.

-Tak, a dlaczego miało być inaczej?- wskazał moje ramię brudne od zaschniętej krwi.-Och… nie, wszystko w porządku. Otarłam się o…

-Czołg?- zapytał z troską i rozbawieniem.

-Tak, ktoś go zostawił na przejściu dla pieszych.- zaśmiałam się, a on po mnie.

-Eee… powinienem się przedstawić. Richard Christoper Streit.- wyciągnął do mnie rękę, a ja zamarłam. Chris… zrobiłam kilka kroków w tył. – Co się stało?! Jesteś taka blada.

-Ja… -przełknęłam ślinę. – Nazywam. Się… - starałam się opanować oddech.

-Może chcesz coś do picia. Jest bardzo gorąco.

-Nie! To znaczy… nie. Rozalinda Kydd.- przedstawiłam się, ale nie podałam mu ręki.

-Hej! Jeśli chcesz możesz jeszcze posiedzieć na tym boskim meblu.- mrugnął do mnie.- Ja mam teraz klientów, ale …

-Nie, idź. Poradzę sobie.- powiedziałam szybko i usiadłam na sofie. Kiedy odszedł zerwałam się i poszłam w stronę mniej zatłoczonego placu. Im dale od ludzi tym lepiej. Chris…!? O matko, Deae… pewnie wziął mnie za kompletną idiotkę. Znalazłam telefon i zobaczyłam trzydzieści pięć połączeń nieodebranych od Ascanio, a godzina!! 15.40, czyli co najmniej 4 godziny po zakończeniu moich lekcji. Boję się oddzwonić teraz, ale jeśli tego nie zrobię to jeszcze gorzej będzie w domu.

JA: Hej…

A: Gdzie ty kurwa, do jasnej cholery jesteś?! Dzwonili ze szkoły, a później przyjechał Erick i opowiedział o wszystkim. Mówił, że cię szukał. Kurwa… co ty sobie wyobrażasz!!!

JA: Ascanio przestań krzyczeć na mnie, nie jestem zwierzęciem żeby trzymać mnie w klatce.

A: Gdzie jesteś, zaraz po ciebie przyjadę.

JA: Nie musisz, będę w domu przed piątą.

Rozłączyłam się i wyłączyłam telefon. Przeszłam się kilka razy po pchlim targu, kupiłam stary aparat dla Ascanio i do mnie do pokoju kilka barokowych ozdób. Szłam wzdłuż kamienicy i podjadałam ciasteczka z toffi nucąc  Fergie – Fergalicious. Przechodziłam obok chińskiej knajpki, wewnątrz rozbrzmiewała delikatna muzyka zachodu. Weszłam do środka wabiona dźwiękami i zapachami. W środku nie było nikogo, tylko właściciel restauracji. Podszedł do mnie i uśmiechnął się, podał mi na tacy ciasteczko z wróżbą. Pokręciłam głową, ale nalegał, więc wzięłam.

„ Podróż na tysiąc mil zaczyna się od pierwszego kroku.”

Jakie to… życiowe. Właściciel zniknął za drzwiami kuchni, żeby za chwilę pojawić się z czarnym mokrym ręcznikiem. Położył go koło mnie i uśmiechnął się, zrozumiałam, że chodzi o moją rękę. Przetarłam ją i jeszcze kilka minut posiedziałam w środku wsłuchując się w muzykę. Następnie wyszłam, włączyłam telefon i zamówiłam taksówkę.